Posted on

Vlucht in de Mist

Het was in de jaren ’50, dat op een nacht de zware crimineel T.M. uitgebroken was in Veenhuizen. M. had voor wapenhandel nog een jaar of acht tegoed in de bajes. Na het avondeten was hij niet in de slaapzaal verschenen en de bewaking miste hem, toen ze de 80 gevangenen in hun kooien wilden insluiten voor de nacht.
Daarvan uitgaande kon de vluchteling op dat moment een voorsprong hebben van zo’n anderhalf uur. Dat betekende ook, dat hij nog in een straal van 10 tot 12 kilometer van de gevangenis zou moeten zijn.
Er werd alarm afgegeven en brigadier Luggers, die verantwoordelijk was voor het uitzetten van de wachtposten, stond onmiddellijk paraat al het mogelijke te doen om de deserteur zo snel mogelijk weer in te rekenen. Hij kende als geen ander de vluchtwegen die de gedetineerden in het algemeen kozen, dus riep hij de wachtposten (GeWa’s) op en vertelde ze, waar ze de wacht moesten houden. Zelf ging hij ook mee op zoektocht.

Het was donker en tamelijk mistig die nacht. Toch had een wachtpost in een oogwenk gezien dat er achter de ‘Tien Geboden’ (rij van 10 woningen) iemand het korenveld in vluchtte.
Hij rapporteerde dat en iedereen begaf zich in de richting van het korenveld. Luggers gaf opdracht het geheel te omsingelen, maar er was van M. geen spoor te vinden. Om het hele korenveld daarvoor om te spitten vond hij ook een beetje overdreven en zei tegen een hogere collega uit de grap: „We mogen er wel een heli bij halen, anders vinden we hem nooit hier.”
„Jij zegt het en ik doe het, was zijn antwoord,” en het duurde niet lang of een helikopter daalde met enorm geraas tot vlak boven het korenveld.
Door het lawaai van de heli kwamen er belangstellenden uit de buurt angstig hun bed uit om te kijken wat er aan de hand was.
Maar M. had het korenveld allang achter zich gelaten en vervolgde zijn tocht door het bos en de landerijen in de richting van Assen.
Even moest hij wegduiken om uit het zicht van de helikopter te blijven, maar toen die boven het korenveld bleef hangen, zette hij het op een lopen.
Bij een boerderij aan de overkant van de vaart in de richting van Huis ter Heide zag hij, dat er licht brandde.
Hij zwom het kanaal over en merkte dat er niemand thuis was. De boer was kennelijk nieuwsgierig en samen met zijn vrouw op het geluid van de heli afgekomen.
De achterdeur van de boerderij was niet op slot. Dat was een meevaller voor de deserteur. M. kon ongestoord zijn gang gaan en meenemen wat hij nodig had. Snel zocht hij op een slaapkamer uit een kast wat kleren die hem redelijk pasten, verkleedde zich en verdween door de achterdeur in het nachtelijk duister….

De boer en zijn vrouw kwamen ongeveer een uur daarna terug van hun ‘nachtelijk uitje’. Na nog wat nagepraat te hebben over de ontsnapping van de gevangene, maakten ze aanstalten om naar bed te gaan, want ze moesten de volgende morgen weer vroeg opstaan.
Tot op dat moment hadden ze niets gemerkt van het ongewenste bezoek. Maar toen de boer zijn bed in stapte, merkte hij dat hij in een plas water stond. Dat kwam onder zijn bed vandaan. Totaal verbaasd zag hij, dat daar de oorzaak lag van zijn natte voeten; een pak kletsnatte gevangeniskleren.
De boer dacht even: ”Het zal toch niet die….” en trok de deur van de hangkast open. Daar zag hij tot zijn verbazing dat niet alleen een set ondergoed, maar ook zijn mooie overhemd, zijn zondagse pak, sokken en een paar nieuwe schoenen verdwenen waren. M. had zich keurig als ‘herenboer’ vermomd en was zonder verder sporen achter te laten, totaal in de mist opgegaan….

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *