Gepost op

Uitbraak en „piemelnaakt” door de tralies

Ze waren er met een hoofdletter D en met kleine letter d. Deserteurs braken de gevangenis uit op verschillende manieren. Er waren intelligente en domme, met en zonder goed voorbereid plan.  Ondanks een solide en ervaren bewaking lukte het sommige gevangenen een vlucht goed voor te bereiden en ongezien te ontsnappen. Maar om langer dan een paar dagen weg te blijven, was niet eenvoudig. De vluchtwegen werden bij een vluchtpoging door de GeWa (gestichtwacht) goed bewaakt. Als iemand zich verdacht gedroeg, of gehaast en opvallend door de heidevelden liep, viel hij al snel op en werd hij weer  opgepakt.

images-2Toch gebeurde het,  dat op een dag een gevangene ontsnapte doordat hij met gestolen kleding en een fiets aan de hand de niets vermoedende bewakers te slim af was.De voortvluchtige was al een eind op weg naar Smilde en door de eerste rij posten heen, toen hij in de verte een paar GeWa’s zag posteren op een belangrijke kruising van wegen.  Voorzichtig stapte hij af. Hij dacht een ogenblik na wat hij zou doen, verzon een list en liet zijn voorband leeg lopen. Rustig en beheerst liep hij verder in de richting van de bewakers en groette ze vriendelijk met: „Goede middag heren, pech hè, mijn band is lek. Hebben jullie misschien bandenlichters en solutie bij je, anders moet ik naar de fietsenmaker.” Nee, dat hadden de GeWa’s niet dus vervolgde hij: „Zoeken jullie soms iemand?” „Ja, een ontsnapte gevangene. Die kan nog niet ver weg zijn en wordt vandaag nog wel ingerekend,” was het antwoord van een van de GeWa’s. „Nou, succes ermee, ik hoop dat jullie hem vinden en een goeie dag!” antwoordde de deserteur rustig en vervolgde lopend zijn weg tot de eerste de beste boerderij. Daar vroeg hij of hij de fietspomp even mocht lenen. Twee minuten later fietste hij vrolijk fluitend zijn vrijheid tegemoet richting Assen. Daarna is hij nooit meer teruggezien in Veenhuizen.…

images

Een andere uitbraak poging was minder succesvol. Op een bepaald moment wisten drie gevangenen uit hun cel te breken. Ze hadden vooraf de tralies al half doorgezaagd. Daarna hadden ze natte handdoeken krachtig tussen de tralies gedraaid, zodat ze een beetje uiteen bogen en zij er zichzelf naakt door naar buiten konden wringen. Dat lukte niet in een avond. De dienstdoende GeWa’s Jan S. en zijn collega hadden de wacht. Ze hadden al een paar avonden verdachte geluiden gehoord, maar wisten niet waar het geluid vandaan kwam. Ze waren op hun hoede en posteerden ook de avonden erop rond het gesticht. Weer hoorden ze verdachte geluiden. Het was stikdonker en ze besloten gewoon op een afstand van ca. 50 meter van het gesticht af te wachten tot er iets gebeurde. Opeens zagen ze iets wits door een raam van de gevangenis komen en langs de regenpijp naar beneden gaan. Daar kwam een tweede en nog een derde achteraan. Vaag zagen ze drie gevangenen die spiernaakt door de tralies naar buiten waren gekomen. Die probeerden te ontsnappen! Het lukte alle drie, langs de regenpijp omlaag te komen. Hun kleding hadden ze al naar beneden gegooid om niet klem te komen zitten tussen de tralies. Tot zover ging alles goed. Met hun kleren boven hun hoofden zwommen ze ook de gracht over, die rondom het gesticht liep. Hun kleding bleef droog, zodat ze harder zouden kunnen lopen dan met een nat pak. Ze liepen in de richting van het einde van de images-8Meidoornlaan. Daar wilden zich net weer aankleden, toen ze in het vizier kwamen van Jan S. en zijn collega, die riep: ”Die drie zijn piemelnaakt, kom op erachter aan!” De deserteurs kwamen niet ver. Beide GeWa’s overrompelden de drie naakte mannen. Ze hadden geen schijn van kans tegen die twee en zeker niet tegen de hond van S. want dat was „een kwaaie” in dit soort gevallen. Dat was een oude politiehond, die zich desgewenst vastbeet in zijn prooi. Al in de Meidoornlaan, zo’n honderd meter van de plek, waar ze het water uit kwamen, kwam aan de vluchtpoging een einde. De deserteurs kregen niet eens kans om hun kleren aan te trekken. Nog steeds spiernaakt en rillend van de kou werden ze opgepakt en ingesloten in de Rode Pannen, waar ze op water en brood nog eens rustig over hun mislukte poging konden nadenken…..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *