Gepost op

Moordenaar Huwt in Rode Pannen

Crimineel Dirk de V. was begin jaren 70 van de vorige eeuw al een Amsterdamse plaag voor het Nederlandse gevangeniswezen. Een van zijn vroegere bewakers, Ch. de G. kende hem als zijn broekzak en vertelt me wat hij heeft meegemaakt met hem.
“Zijn vader bedreigde hem al met messen toen hij nog een kind was. Op een dag doorzeefde hij hem zelfs met vijf kogels, maar Dirk herstelde. De appel viel niet ver van de boom. Ook hij geraakte in het criminele circuit. Dirk werd in 1976 veroordeeld tot t.b.s. na doodslag. Hij werd een echte draaideur-crimineel die het later nog tot moordenaar zou schoppen. Er ging altijd een enorme dreiging van hem uit en hij werd zelfs de gevaarlijkste crimineel van Nederland genoemd. Groot, breed met diepliggende ogen en een laag voorhoofd was hij een schoolvoorbeeld van een ‘Lombroso’ type. Dat wil zeggen een type crimineel, dat je aan de uiterlijke aangeboren kenmerken kan herkennen. Dirk had een zekere reputatie. In elke bajes waar hij kwam steeg het ziektepercentage en liepen medegedetineerden met een grote boog om hem heen. Als Dirk je niet mocht, liep je kans op een pak rammel of, als je echt pech had, een mes tussen je ribben. In de bajes had hij een bijnaam: ‘Karate Dirk’ of ‘Karate Dicky’, als je close met hem was. Iemand had ooit bedacht dat Dirk de V. een karate-expert was, maar in werkelijkheid had zijn vechtlust niets met karate te maken. Dirk was een gemene, ordinaire en gevaarlijke straatvechter, niet meer niet minder. Waarschijnlijk had hij die bijnaam te danken aan een groot Japans teken dat op een van zijn imposante bovenarmen was getatoeëerd. Dirk was binnen en buiten de bajes een echte herrieschopper, maar ook laf. Zijn slachtoffers waren altijd zwakker dan hijzelf. Echte zware jongens hadden niets van hem te vrezen. Die liet hij met rust, maar oh wee, als hij wist dat hij de baas over iemand kon spelen. Dan had hij hem in zijn macht en dat liet hij weten ook!
Dirk zat nooit lang in dezelfde cel. Meestal zorgde hij binnen een paar dagen voor zoveel trammelant, dat hij strafoverplaatsing kreeg naar het Cellengebouw in Veenhuizen, de Rode Pannen. Daar mocht hij dan 14 dagen in afzondering met alleen een bed, tafel en stoel zijn zonden overdenken. Dirk had voor de bewaking geen enkel respect. Hij schold ze uit voor rotte vis en deelde af en toe rake klappen uit, als hem iets niet zinde. Maar hij had ontzag voor een man: Majoor Mulder van het Korps Gestichtswacht, alias ‘De Zwarte’. Ze waren elkaar al vaak tegengekomen en Dirk wist, dat als het erop aan kwam, hij het afleggen moest tegen de majoor, die beresterk en voor de duvel niet bang was.
Dirk koos eieren voor zijn geld en behandelde majoor Mulder altijd met respect. De Zwarte, die het bevel had over het Cellengebouw, vond het prachtig, speelde het spelletje mee en begroette Dirk als een verloren zoon als die weer eens in de Rode Pannen werd geplaatst…….
Op een dag was het weer zover, Dirk de V. moest wegens wangedrag weer veertien dagen brommen in het Cellengebouw de Rode Pannen. Maar er was een groot probleem. Dirk zou gaan trouwen en dat moest in de bajes, want daarbuiten was niet toegestaan. De directie van Esserheem, waar het Cellengebouw formeel onder viel, besloot om de trouwerij dan maar in de Rode Pannen te laten plaatsvinden. Majoor Mulder kreeg de opdracht om de boel te gaan regelen. Dit vond De Zwarte wel een leuke missie. De ambtenaar van de burgerlijke stand, bruid en getuigen werden opgeroepen zich op een bepaalde datum aan de Oude Gracht in Veenhuizen te melden. Op de trouwdag vond majoor Mulder dat er ook een officiële trouwfoto van het bruidspaar moest worden gemaakt. Dus belde de Majoor een GeWa van wie hij wist dat het een goede amateurfotograaf was. “Direct hiernaartoe komen, Sjon, en neem je fototoestel mee,” was zijn bevel. De foto moest in een cel worden genomen, maar dit vond de majoor nogal kaal en kil. Dus liet hij door de bemanning van de surveillance-bus een stuk of wat coniferen ophalen van de kwekerij van Veenhuizen. De coniferen werden tegen de achterwand van de cel gezet en zo kon er na de plechtigheid een mooie foto van het bruidspaar worden gemaakt.
Voor aanvang van de plechtigheid was er nog een probleem. Iedereen was aanwezig, maar er was geen getuige. Die vond de reis naar Veenhuizen kennelijk te ver en liet het, zonder iets van zich te laten horen, afweten. Dirk begon eerst hartgrondig te vloeken en te tieren, maar kwam tenslotte zelf met een oplossing. Of de Majoor zijn getuige wilde zijn? Nou, dat vond de Zwarte wel een uitdaging. En zo werd het huwelijk toch nog gesloten. Hoe lang deze verbintenis heeft stand gehouden is niet bekend. Wel bekend is dat Dirk zich niet bepaald als een voorbeeldige echtgenoot gedroeg. Hij zat meer in de bajes dan dat hij buiten liep. Jaren gevangenisstraf en t.b.s.-behandelingen hielpen niets. Op 16 oktober 1999 was het weer raak. Hij vermoordde de 27 jarige Tjirk van Wijk uit Groningen met tientallen messteken. Kort daarvoor was hij vrijgelaten, omdat geen TBS -kliniek hem wilde opnemen en behandelen.
Dirk de V. werd door de rechtbank in Groningen veroordeeld tot een gevangenisstraf van 14 jaar. Hij bleef gewelddadig en agressief en iedereen was klaar met hem. De maatschappij, psychologen, psychiaters en het bajes-personeel vonden het wel genoeg zo. Dirk werd niet meer behandeld. Sindsdien zit hij zijn dagen uit op een ‘long-stay’ afdeling en om de twee jaar wordt zijn t.b.s verlengd met nog eens twee jaar. Als hij zich onder begeleiding meldt bij de rechtbank voor de verlenging van zijn zitting, oogt hij als een oude, zielige, vermoeide man. Hij is een wrak geworden in de gevangenis. Er is weinig overgebleven van zijn agressieve, fysieke kracht. Of Dirk ooit weer buiten komt? Waarschijnlijk tussen zes planken……..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *