Gepost op

Drugsbaron ontsnapt na ‘Hartinfarct’ en…. (Deel 2)

Inmiddels leek het wat beter te gaan met O. De bewakers konden naar huis, want de patiënt was in goede handen. Zijn ademhaling was weer rustig, de kleur op zijn gezicht kwam terug en zijn pols werd weer redelijk normaal. Kortom de symptomen waren wat afgezwakt en O. ging met een gerust hart de nacht in, evenals de artsen en de verpleging….
Ze hadden er alle vertrouwen in dat de patiënt de grootste problemen achter de rug had.
’s Morgens vroeg kwam een verpleegster als eerste even kijken hoe het met O. gesteld was, want ze zou hem voor nader onderzoek meenemen naar de onderzoekkamer, maar…
het bed van O. was leeg! Ze sloeg onmiddellijk alarm. O. was in geen velden of wegen te zien. Niemand van de afdeling had iets gemerkt. Zou hij alleen gevlucht zijn of hadden zijn relaties een bevrijdingsactie ondernomen? Er werd een landelijk opsporingsbevel uitgevaardigd, maar zelfs op de luchthavens werd geen spoor van O. gevonden. De vogel was gevlogen, hij was niet meer te achterhalen en was als van de aardbodem verdwenen.. Natuurlijk werd onmiddellijk de gevangenis in Veenhuizen gebeld, maar ook de bewakers, die na een half uur ter plekke verschenen konden niets anders doen dan vaststellen dat O. niet meer te achterhalen was.
Men boog zich vooral over de vraag waar het mis gegaan was en of dit te voorkomen zou zijn geweest. Want, hoe kon een goed bewaakte doodzieke patiënt op deze manier ontvluchten? Hij was immers op sterven na dood en de verpleging controleerde toch dag en nacht? Wat was hier aan de hand? Wie had O. van zijn bed gelicht en hoe was hij het ziekenhuis ontvlucht? Uit zichzelf zou hij daar niet toe in staat zijn geweest. Dus drong de vraag op: Was hier wel sprake van een hartinfarct? De artsen en de verpleegkundigen, niet gewend om dit soort patiënten te bewaken, stonden voor een raadsel en kwamen er niet uit…..

Weken gingen voorbij en natuurlijk werd in Veenhuizen nog veel en lang nagepraat over deze ontsnapping. Tot men er achter kwam dat O. die bewuste nacht van zijn ziekenhuisopname een middel had ingenomen dat symptomen kan opwekken, die aan een hartinfarct doen denken. Maar, hoe was dit mogelijk? Hoe kwam hij aan dit middel? Dat moest hem tijdens het bezoekuur door zijn vrouw of een handlanger toegestopt zijn. Hij had n.l. kort voor zijn “hartaanval” in de gevangenis nog nog bezoek gehad….
Alle onderzoek ten spijt, O. was iedereen te slim afgeweest.
Ongeveer een maand later kwam er een mooie ansichtkaart bij de gevangenis Norgerhaven aan. Daarop stond een foto van O., die lekker onbekommerd onder een palmboom lag te genieten van een lekker glas wijn met als opschrift: “Hartelijk dank voor uw goede zorgen….een vriendelijke groet uit het zonnige Colombia.”
In Veenhuizen werden de maatregelen voor criminele ziekenhuispatiënten en transporten onmiddellijk aangescherpt, want als het kalf verdronken is…..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *