Gepost op

Een Tennisbal en een Makreel

Ebel Duursma is nog lang niet uitgepraat over zijn loopbaan als bewaker in de gevangenis van Veenhuizen. Hij vertelt aan de lopende band de meest wonderlijke verhalen en ik vraag hem:
“Maar Ebel, hoe zit dat nou in de gevangenis. Worden daar veel drugs naar binnen gesmokkeld? En hoe doen ze dat dan?”
“Dat is moeilijk te meten, zegt hij. “Het komt op alle mogelijke manieren de poort binnen. Drank en drugs worden bij voorbeeld ergens op een afgesproken tijdstip in een droge sloot verstopt, om later opgehaald te worden. Natuurlijk is de bewaking daar op gespitst. We proberen van alles om het te voorkomen, maar  ze verzinnen steeds weer wat nieuws.
We hebben de beste apparatuur om ze op te sporen, maar toch komen er geregeld drugs de poort binnen. Het gebeurt vooral veel tijdens de bezoekuren en dan wel zo geraffineerd, dat wij vaak te laat zijn om te ontdekken hoe ze dat flikken.
Dat gebeurt soms zo maar op de binnenplaats.
Buiten het hek liep een man die met zijn hond en een tennisbal aan het spelen was. De hond ging geregeld achter de bal aan en de man sloeg achteloos een tennisbal over de muur…….
Dat was afgesproken werk natuurlijk, want die bal zat vol met drugs en werd ter plekke op dat moment door een gedetineerde opgeraapt. Dat gebeurde dan meestal zonder dat de bewaking eraan te pas kwam.
Ze verstoppen de alcohol en pakken de drugs overal in.
Je gelooft het niet: ik fouilleerde een keer een gevangene, die een gerookte makreel had gekregen van zijn vrouw. Niks mis mee, zou je zeggen.
Voor nader onderzoek legde ik de (in plastic gesealde) vis even naast me neer op de bank.
Ik zag er in eerste instantie geen kwaad in. Het leek een mooi vet exemplaar te zijn. Zo’n extraatje krijgen ze hier in de bajes niet elke dag te eten en dat gun ik ze best.
Toch vertrouwde ik het niet en ik drukte terloops even op het plastic. Dat voelde aan alsof er iets hards in zat en…
Ja hoor, na inspectie zat onder het vel van de makreel een pakketje hasj. Dat werd natuurlijk in beslag genomen en vernietigd.
Wat wij niet zien, gaat gewoon mee naar binnen.
Gelukkig hebben we goede zintuigen voor smokkelwaar, maar toch: Het blijft dweilen met de kraan open!”

Gepost op

Ladderzat na Innige Omhelzing

Veenhuizen kende bewakers die binnen de poorten werkzaam waren en Gestichtswachters (GeWa’s), die hoofdzakelijk zorgden voor de buitenwacht rondom de gevangenissen.
Ebel Duursma heeft er al bijna 40 dienstjaren opzitten en is zowel GeWA als zaalopziener geweest in Veenhuizen. Hij vindt nog steeds het werken met gedetineerden het mooiste beroep dat er is.
“Je beleeft elke dag wel wat, het verveelt nooit,” is een geijkte uitspraak van hem en lachend voegt hij eraan toe: “Ik heb een mooi verhaal, dat geloof je niet!
Het is alweer een jaar of twintig geleden. Ik was toen bewaker op Groot Bankenbosch. Daar zaten op een speciale afdeling zwaar gestrafte criminelen, die het laatste deel van hun straf uitzaten in een vrijer regime. Dit was voor hen een soort tussenstation om daarna weer normaal in de maatschappij te kunnen functioneren.

Elke zondag was er bezoekuur. Voor het bezoek werden de gedetineerden streng gecontroleerd en gefouilleerd.
Drugs en alcohol waren binnen en buiten de poort streng verboden. Toch waren er regelmatig mannen die naar jenever stonken.
Bijvoorbeeld Karel T., een gevangene van een jaar of 45. Die spande de kroon…
Wij begrepen maar niet, waarom hij na het bezoek van zijn vrouw elke zondag weer moeite had om overeind te blijven en zo glazig uit zijn ogen keek…..

Karel was elke keer als een kind zo blij, dat hij haar zag en dan omhelsde hij haar lang en zo innig, dat ze bijna het evenwicht verloren.
Na een half uur, drie kwartier stond Karel te tollen op zijn benen. “Dronken van de liefde,” zeiden we wel eens, maar volgens ons kwam dat niet van de liefde alleen. Ze werden beiden vooraf grondig gefouilleerd en gek genoeg: dan was er niks vreemds aan die twee.
Maar…. Wat bleek toen? Karel was na het bezoek steevast ladderzat, laveloos. De jeneverkwalm kwam zijn oren uit !!
Dat hadden wij als bewakers eerst niet door, totdat we het stel eens wat van dichterbij bekeken tijdens hun innige omhelzingen. En toen zagen we het.
Geloof het of niet, zij had onder haar oksel en tegen de huid een slappe plastic zak met jenever geplakt. Een slangetje dat van daaruit naar boven liep, kwam in haar hals uit.
Karel dook zo diep bij haar in de nek, dat hij bij het slangetje kon om de zak met een halve liter jenever binnen een half uur leeg te zuigen.
Toen we hem op heterdaad betrapten, was het natuurlijk wel gebeurd met de platte jeneverzak. En de omhelzingen? Nou, die waren vooral minder innig.”

Gepost op

Gratis Ebook7 en Gratis verzending: www.gevangenisveenhuizen.nl/shop

  1.  Weer een nieuw waargebeurd Bajesverhaal uit het Veenhuizen van toen. De bewakers moesten hun geheimen bewaren tot hun 65e als ze met pensioen gingen. Nu op www.gevangenisveenhuizen.nl

Gratis Ebook7 en Gratis verzending

Aanbieding: beide boeken

“Bajesverhalen Veenhuizen” en “De Geheimen van BajesDorp” op www.gevangenisveenhuizen.nl/shop!!

“De Geheimen van BajesDorp” Veenhuizen 1818-2018. 200 jaar Veenhuizen in 345 blz.
Spanning, Historie en Humor. Met veel Bajesverhalen uit het verleden.
Dagblad vh Noorden: “Lees die kostelijke verhalen”
”Prachtdocument” (W vdBerge Houthem) “Wat een mooi boek” (José Hankel Sappemeer)

D